O artista e doutorando da facultade Carlos Fer, participa no proxecto “8 mulleres para o 8M” falándonos da obra de Delia Boyano, sobre a cal comenta:

O traballo de Delia Boyano (Málaga, 1994) escribe narrativas non liñais onde a superposición de medios como a escultura, o vídeo, o debuxo e a performance configuran relatos sobre o poder, o xénero, a memoria histórica e a cultura. Reinterpreta movementos e indumentarias que tradicionalmente foran elementos metafóricos da opresión á muller, para convertilos nunha posibilidade de empoderamento.

O feminismo na súa obra deféndese a través dunha intensa análise entre a performance a a escultura, activando obxectos emancipadores dende o movemento.

Protagonistas da nova exposición que este xoves se inaugura na Sala Universitaria Profesor Manuel Moldes, tanto Alberto Ardid, Tayone e os integrantes do colectivo Rapapawn, Cynthia Alfonso e Óscar Raña, como a súa comisaria, Sara Donoso, formáronse na Facultade de Belas Artes. Este vínculo común e, nomeadamente, as súas lembranzas do punto de encontro que supuña a antiga cafetaría do centro convertéronse no punto de partida da mostra Bar-Cafetería. Grazas pola súa visita, un proxecto que mestura as ideas de exposición e cafetaría co propósito de facer desta sala un espazo de encontro.

“Non é exactamente unha cafetaría, tampouco unha exposición ao uso”, recoñece Donoso dunha exposición, promovida coa colaboración da Deputación de Pontevedra, que poderá visitarse ata o 30 de maio na sala de exposicións do campus. Neste proxecto, as obras destes artistas conviven con mesas e cadeiras da antiga cafetaría da facultade, á vez que algúns elementos do seu mobiliario forman parte das instalacións que completan o proxecto expositivo. “A idea é que o espazo teña vida e que a xente enténdao como un punto de encontro, ao que veña gozar das obras, pero tamén usalo”, engade a comisaria desta mostra, na será posible tomar café e infusións ou consultar diferentes libros e catálogos. 

Ler a nova completa no DUVI

Continuamos con “8 mulleres para o 8 M” Nesta ocasión, a artista Cynthia Afonso achéganos a obra de Anna Firth, sobre a cal nos conta:

Anna Firth (Vancouver, 1995) é unha artista visual, forxada nas feiras do circuíto alternativo, que traballa a videoinstalación experimental animada.

Nas súas obras, onde todo sucede á vez, podemos observar suxeitos atrapados en ciclos de repetición infinitos que fan resaltar a colaxe visual das densas liñas que representan os estraños movementos dos seus trazos. A súa obra tende ao uso de formas abstractas e xeométricas, as cales están acompañadas da intriga visual que ofrece o uso de pantallas múltiples e a súa relación co espazo.
A súa práctica rompe coas regras da animación tradicional, tanto en técnica, coma mensaxe ou formato, diferenzas que lle permitiron forxar un estilo único e ter un lugar dentro da animación independente contemporánea.

Un ano máis, dende a Facultade de Belas Artes de Pontevedra conmemoramos o día 8 de marzo con: “8 Mulleres para o 8M”. Este proxecto, que comezou no 2021, continúa a crecer co obxectivo de mapear as diversas propostas que as mulleres artistas achegan á nosa comunidade.

Nesta edición, tanto docentes da facultade como exalumnado e profesoras convidadas aportan as súas recomendacións connosco. Queremos construír unha narrativa colectiva que celebre a diversidade e a creatividade das mulleres artistas.

Cada obra recomendada é unha exploración tanto persoal como universal, desafiando estereotipos e expandindo a nosa apreciación da arte. Desde temas políticos e relixiosos ata cuestións de xénero e influencias culturais, a arte posúe a capacidade de presentar realidades moitas veces ignoradas ou silenciadas: abre as portas a pequenos descubrimentos e pode tornar extraordinario o que ata entón considerabamos trivial.

A artista e doutoranda na facultade Andrea Davila Rubio colabora nesta nova edición de “8 mulleres para o 8M” para falarnos de Rebecca Horn:

Rebecca Horn (1944-2024) foi unha artista alemá recoñecida polas súas performances, nas que fusionaba corpo, movemento e espazo a través de esculturas corporais que desafiaban tabús sociais e nocións tradicionais de xénero, ao tempo que exploraban unha dimensión onírica e sensorial.

En concreto, Andrea Davila interésase pola proposta Cockatoo Mask, sobre a que explica:

“Na performance filmada Cockatoo Mask (1973) e recollida na serie Performances II (1971-1973), unha muller leva unha máscara de plumas brancas que lle oculta o rostro, mentres outra a abre e introduce nela a súa cara, creando un espazo de intimidade compartida. Rebecca Horn describía este xesto como un illamento do exterior que reforzaba a conexión entre ambas. Inspirada na tradición surrealista, a máscara evoca o desexo erótico, desafía tabús sociais e subverte as nocións de xénero, mantendo unha sutil tensión entre tenrura e agresión”.

Seguiremos actualizando este arquivo nos vindeiros meses. Tamén podes seguir as nosas redes sociais para estar ao día das actualizacións!